May Oostvogels studeerde schilderkunst aan de Alanus Hochschule für Kunst und Gesellschaft te Alfter bij Bonn (D).
Ze schildert op houten dragers, soms ook op papier, met pigmenten, steenstof, leem en verschillende bindmiddelen, steeds vertrekkend vanuit ruwe grondstoffen. Het aanmaken
van de verf, het prepareren, gieten en al dan niet polieren van de ondergrond zijn naast de manier waarop deze handelingen gebeuren, een essentieel onderdeel van het ontstaansproces. De materie, de grond”stof” of de aarde wordt met menselijke warmte vermengd, zoals een braakliggend stuk grond geprepareerd wordt met compost.
Achter het werk van Oostvogels schuilt een interessant proces. De kunstenaar bootst geen visuele werkelijkheid na. Ze werkt met dezelfde wetmatigheden als de natuur en ze beschouwt zichzelf als deel hiervan. Bij ieder werk verlaat ze het bekende en het kunnen. Het creatieproces is als een magische ruimte waarin ze zich begeeft zoals een blinde op onbekende bodem. Hier komen weerstanden haar tegemoet maar vertrouwt ze in het vinden van het oorspronkelijke, het eenmalige. In deze kunstzinnige zone verenigen zich het wetmatig, natuurlijk ontstaan zoals, groeien, verwelken, metamorfoseren en het vrijheidsbegrip.
Naar aanleiding van tentoonstelling "mater" in de Werft te Geel 2009
" May graaft in het
kunstwerk tot de specifieke aard van het kunstwerk naar boven komt. Ze construeert zorgvuldig. De kracht die
uitgaat van de gekozen, trefzekere lijn, de kleuren en de materie is immens. Het ware gezicht van het kunstwerk
blijkt ook hier verscholen te zitten onder een letterlijke en figuurlijke gelaagdheid. Onder of in het materiaal. Alleen
voegt May die materie zelf toe aan haar kunstwerken, zo gedoseerd en zó deskundig dat geniale bouwstenen
ontstaan die onontbeerlijk zijn voor de geboorte van een kunstwerk.
Zij staat ook wonderlijk dicht bij de vruchtbare aarde, bij ‘moeder natuur’,
bij materie,
bij mater.
Meesterlijk! "
Kris Cuypers Directeur Cultuurcentrum de Werft Geel
2009
Carlo Hermans schreef:
“ In May’s werk is ook duidelijk het meditatieve en verhalende aanwezig.
Beelden en “vertelsels” worden enerzijds gecreëerd door de materie
(pigmenten, structuur materiaal, bindmiddelen) een scheppende kracht
toe te dichten en anderzijds door manipulaties, door deze materialen een
“onderbewustzijn”, een soort van onbewust geheugen mee te geven.
May probeert haar drang tot creatie te kanaliseren (misschien een foute
woordkeuze) door de materie een verhaal te laten vertellen.
Ze refereert duidelijk en doet onderzoek in fundamentele schilderkunst.
Niet de oorzaak, niet de handeling van de verfkwast, niet de boormachine,
niet de kleur is zo belangrijk, maar wat het gevolg van al deze
oorzaken vertelt: dit bewust of onbewust sturen van een aantal “toevalligheden”
op het doek of hout.
Niet alle werk is zo vanuit de buik of onbewust gegroeid, soms zijn werken
ontstaan vanuit een welopgezet plan. Hier treedt dan het logische, of
meer het wiskundige op de voorgrond, wat zich vertaalt naar meer aandacht
voor de materie.
Een schijnbare contradictie; vanuit een weloverwogen sobere compositie
geeft ze de gebruikte stoffen een maximaal platform voor communicatie.
“