May Oostvogels studeerde schilderkunst aan de Alanus Hochschule für Kunst und Gesellschaft te Alfter bij Bonn (D).
Ze schildert op houten dragers, soms ook op papier, met pigmenten, steenstof, leem en verschillende bindmiddelen, steeds vertrekkend vanuit ruwe grondstoffen. Het aanmaken
van de verf, het prepareren, gieten en al dan niet polieren van de ondergrond zijn naast de manier waarop deze handelingen gebeuren, een essentieel onderdeel van het ontstaansproces. De materie, de grond”stof” of de aarde wordt met menselijke warmte vermengd, zoals een braakliggend stuk grond geprepareerd wordt met compost.
Achter het werk van Oostvogels schuilt een interessant proces. De kunstenaar bootst geen visuele werkelijkheid na. Ze werkt met dezelfde wetmatigheden als de natuur en ze beschouwt zichzelf als deel hiervan. Bij ieder werk verlaat ze het bekende en het kunnen. Het creatieproces is als een magische ruimte waarin ze zich begeeft zoals een blinde op onbekende bodem. Hier komen weerstanden haar tegemoet maar vertrouwt ze in het vinden van het oorspronkelijke, het eenmalige. In deze kunstzinnige zone verenigen zich het wetmatig, natuurlijk ontstaan zoals, groeien, verwelken, metamorfoseren en het vrijheidsbegrip.
Naar aanleiding van tentoonstelling "mater" in de Werft te Geel 2009
" May graaft in het
kunstwerk tot de specifieke aard van het kunstwerk naar boven komt. Ze construeert zorgvuldig. De kracht die
uitgaat van de gekozen, trefzekere lijn, de kleuren en de materie is immens. Het ware gezicht van het kunstwerk
blijkt ook hier verscholen te zitten onder een letterlijke en figuurlijke gelaagdheid. Onder of in het materiaal. Alleen
voegt May die materie zelf toe aan haar kunstwerken, zo gedoseerd en zó deskundig dat geniale bouwstenen
ontstaan die onontbeerlijk zijn voor de geboorte van een kunstwerk.
Zij staat ook wonderlijk dicht bij de vruchtbare aarde, bij ‘moeder natuur’,
bij materie,
bij mater.
Meesterlijk! "
Kris Cuypers Directeur Cultuurcentrum de Werft Geel
2009
Carlo Hermans schreef:
"
Beelden worden enzerzijds gecreeërd door de materie ( pigmenten, structuur materiaal, bindmiddelen) en scheppende kracht toe te dichten en anderzijs door manipulties deze materialen een “onderbewustzijn” , een soort van onbewust geheugen “ mee te geven.
May probeert haar drang tot creatie te kanaliseren ( misschien een foute woordkeuze) door de materie te laten spreken.
Ze refereert duidelijk en doet onderzoek in fundamentele schilderkunst. Niet de oorzaak, niet de handeling is belangrijk van de verfkwast, niet de boormachine is belangrijk, niet de kleur is zo belangrijk, maar wat vertelt het gevolg van al deze oorzaken; dit bewust of onbewust sturen van een aantal “toevalligheden” op het doek of hout.
Niet alle werk is zo vanuit de buik of onbewust gegroeid, soms zijn werken ontstaan vanuit een welopgezet plan.
Hier treedt dan het logische, of meer het het wiskundige op de voorgrond wat zich vertaalt naar meer aandacht voor de materie.
Een schijnbare contradictie; vanuit een weloverwogen sobere compositie geeft ze de gebruikte stoffen een maximaal platform voor communicatie. "